De depressie
Een depressie rondom je zwangerschap is een zware schaduw over een tijd van leven. Je bent niet alleen, elke emotie is welkom. Dit is een veilige plek voor jouw verhaal.
De tijd na mijn zwangerschap en bevalling was ontzettend zwaar en verwarrend, daarom deel ik nu mijn persoonlijke verhaal.
Hier mag alles wat je voelt er gewoon zijn.
Tijdens mijn zwangerschap verwachtte ik dat alles beter zou voelen zodra mijn kindje geboren was. Helaas bleek dat voor mij anders te zijn. Kort na de bevalling kreeg ik last van hevige kraamtranen. In eerste instantie dacht ik dat dit erbij hoorde en vanzelf weer over zou gaan. Ook de kraamverzorgster bevestigde dat dit vaker voorkomt door de hormonen na een bevalling. Toch bleven de tranen en de sombere gevoelens aanwezig. Ik huilde veel, voelde me leeg en uitgeput en sliep nauwelijks nog.
De dagen en nachten werden steeds zwaarder. Nachtenlang lag ik wakker en in de ochtenden zat ik huilend bovenaan het trapgat, zodat ik mijn vriend niet wakker zou maken met mijn gehuil. Ik probeerde mezelf telkens gerust te stellen met de gedachte dat het vanzelf beter zou worden, maar diep van binnen voelde ik dat er meer aan de hand was. De gevoelens van verdriet en machteloosheid werden steeds sterker en ik begon mezelf steeds meer kwijt te raken.
Anderhalve week na mijn bevalling voelde ik dat ik het niet langer alleen aankon. Op een ochtend zat ik opnieuw huilend bovenaan het trapgat en besloot ik mijn gevoelens te delen in een ouderchat van het consultatiebureau. Deze chat was ons aangeraden door de kraamhulp voor vragen rondom de bevalling en de baby. Voor het eerst sprak ik open uit hoe slecht het eigenlijk met mij ging. Degene die mij hielp in de chat gaf vrijwel direct aan dat ik zo snel mogelijk contact moest opnemen met de huisarts en adviseerde zelfs om dezelfde dag nog een afspraak te maken.
Toch vond ik die stap ontzettend moeilijk. Ik bleef twijfelen of het wel echt zo ernstig was en voelde ergens schaamte om hulp te vragen. Ik maakte screenshots van het gesprek en stuurde die naar mijn moeder. Haar reactie was direct dat ik de huisarts moest bellen. Ook mijn vriend, die ik daarna wakker maakte om alles te laten lezen, zei meteen dat ik hulp moest zoeken. Uiteindelijk besloot ik toch te bellen en kon ik diezelfde middag terecht bij de huisarts. Helaas werd tijdens die eerste afspraak de ernst van mijn klachten nog niet volledig ingezien en kreeg ik het advies om het nog even aan te kijken. Maar de dagen daarna ging het alleen maar slechter met mij. Ik voelde me steeds somberder, had geen rust meer in mijn hoofd en wist dat het zo niet langer kon. Daarom nam ik na het weekend opnieuw contact op met de huisarts. Deze keer werd ik gelukkig wel direct serieus genomen. De huisarts zag meteen dat er meer aan de hand was en schakelde de crisisdienst in.
De volgende ochtend kwam de crisisdienst langs voor een uitgebreid gesprek met mij en mijn ouders. Samen werd gekeken naar hoe het met mij ging, wat ik voelde en welke hulp ik nodig had. Dat moment voelde spannend en confronterend, maar tegelijkertijd ook als een opluchting, omdat ik eindelijk het gevoel had dat er echt naar mij geluisterd werd en dat ik er niet langer alleen voor stond.
Na het gesprek ging de crisisdienst in overleg over de vraag of een opname nodig was of dat er een andere behandeling voorgeschreven zou worden. Hiervoor gingen zij even weg. Ze gaven aan dat ze zo snel mogelijk terug zouden komen met een besluit. Helaas duurde dat ongeveer anderhalf uur. Uiteindelijk kwamen ze terug met de beslissing dat zij vermoedden dat ik een postpartumdepressie had en dat een opname waarschijnlijk nodig was. Helaas wisten zij op dat moment nog niet waar er plek was op een afdeling voor zowel moeder als kind. Zo’n specifieke afdeling is namelijk niet in alle ziekenhuizen aanwezig. De crisisdienst noemde twee ziekenhuizen: één op 40 kilometer afstand en één op 98 kilometer afstand.
Deze afdeling heet een moeder-kindopname, omdat het kindje mee mag. Dit is belangrijk omdat moeder en kind in de eerste zes maanden goed bij elkaar moeten kunnen blijven in verband met de hechting en de band tussen moeder en kind.
Die middag werd ik gebeld door de crisisdienst. Zij gaven aan dat ze een ziekenhuis hadden gevonden waar plek was. Dat bleek het ziekenhuis op 40 kilometer afstand te zijn en ik kon daar de volgende dag al terecht.